زمین عاشق شد و آتشفشان كرد و هزار هزار سنگ آتشین به هوا رفت. خدا یكی از آن هزار هزار سنگ آتشین را به من داد تا در سینه‌ام بگذارم و قلبم باشد.
حالا هروقت كه روحم یخ می كند، سنگ آتشینم سرد می شود و تنها سنگش باقی می ماند و هروقت كه عاشقم، سنگ آتشینم گُر می گیرد و تنها آتش‌اش می‌ماند.
مرا ببخش كه روزی سنگم و روزی آتش.
مرا ببخش كه در سینه‌ام سنگی آتشین است.

عرفان نظر اهاری

شب که سیاهی اش را بر تمام پیکرم می اندازد
من در اضطرابی گنگ گم میشوم ...
نگو که شب را نمی شناسم ...
دیر زمانی ست که شب در من حلول کرده ،
از همان دم که من به اشتباه ماه را در اسارت زنجیری به خانه ات آوردم
و تو را روانه آسمان کردم .
و چه عبث می پنداشتم که تو در حوالی خانه ی خدا سکنی گزیدی !
و همان لحظه که نردبان خدا کج شد و ماه افتاد ،
و تو درست فرود آمدی در من .
انگار که خدا تو را از آسمان برایم فرستاد !
حالا بتاب ماهکم ...برای یک بار هم که شده تو بتاب در من .
من از تازیانه های شب بر پیکر احساسم وحشت دارم !
نگاه کن ...
چه بی مهابا بال می زنم ،
برای پرواز در این نیمه شب دهشتناک !
من راه را گم کرده ام ...
فانوس این قصه انگار با هیچ شعله ای روشن نمیشود .
پلکهایم سنگین می شوند ...
خواب را سرمه ی چشمان همیشه مستم کن ،
تا شاید امشب رویای عشق در زیر نور ماه از آنِ من باشد ...
من همان نقطه ی کوچکی هستم که انگار از سر انگشتان خدا افتاده ام ...
گم شد ه ام در راه ...تو بتاب در من ...تو بتاب بر من ...

 فاطمه عباسی

در این ظلمات یخ بسته
دنبال کور سویی میگردم
تا نورانی شوم از بی پایانی...

کنار پنجره می ایستم
و آرام می شمارم
یک، دو ، سه، چهار ....سیصد و شصت و پنج... هفتصد و سی!
راستی یادت که هست
امشب عهدمان یک دوساله می شود
بگو کدام عاشقانه ام را بخوانم
به حرمت سایه روشن حضورت؟
می بینی چگونه سرشارم
از حس آمیخته به شوق و دلهره 
در عمق خالی گوشه ی چپ سینه ام؟
یک سال دیگر گذشت
و من همچنان مبهوت به دنبال واژه ای که احساسم را در خود جای دهد، واژه ای به اندازه ی تمام خوبی ها،مهربانی ها و عشق بی دریغت ...

جمعه های بی حوصله، در پس پرده ی مهتابی
کدامین ستاره را این چنین به مهمانی شب می برد؟
گمان میکنم آنها هم اسیرت شده اند!

Sun's luminosity
... is taken of your eyes

پیله های ذهنم هنوز پروانه نشده اند
بگو کی از انزوای غزل های نیمه تمامم
در زمستان همیشه عریان بیرون می آیی؟
بگو کی مانند آبهای جاری کوهستان قلبم
در آن لحظه بهاری می جوشی؟
تنها تویی که راز این دل دیوانه را میدانی..